பிரான்ஸ் முழுவதும் 2026 செப்டம்பர் இறுதி முதல் வெடித்த வன்முறைகளை வெறுமனே “கல்வி நெருக்கடி” என்று விளக்குவது உண்மையை மறைக்கும் முயற்சி. இக்கலவரங்களின் ஆழமான வேர், கடந்த 15 ஆண்டுகளில் நடந்த வெகுஜன முஸ்லிம் புலம்பெயர்வு, இணை சமூகங்களின் உருவாக்கம் மற்றும் ஒருங்கிணைப்பு தோல்வியில் உள்ளது. அக்டோபர் மாதத்தில் பிரான்ஸில் சுமார் 900 பள்ளிகள் பாதிக்கப்பட்டன அல்லது மூடப்பட்டன; 715 காவல்துறையினர் காயமடைந்தனர்; 6,000க்கும் மேற்பட்டோர் கைது செய்யப்பட்டனர் (பெரும்பாலும் இளைஞர்கள்). மாணவர்கள் சுமார் 215 பேர், ஆசிரியர்கள் 85 பேர் காயமடைந்தனர். வன்முறை பாரிஸ் புறநகர் பகுதிகளில் (Banlieues) தொடங்கி லியோன், மார்செய், ரென்னஸ், ஸ்ட்ராஸ்பர்க் உள்ளிட்ட நகரங்களுக்குப் பரவியது. சில பள்ளிகளில் தீ வைப்புகள், போலீஸ் மீது தாக்குதல்கள் மற்றும் அரிதாக இஸ்லாமிய கொடிகளும் தென்பட்டன.
ஜெர்மனியில் மக்கள்தொகை மாற்றம் தெளிவானது. 2000ஆம் ஆண்டில், சுமார் 32 லட்சம் முஸ்லிம்கள் இருந்தனர்; 2015ல், 44–47 லட்சம்; 2019ல், 53–56 லட்சம். 2025ல், BAMF அதிகாரப்பூர்வ மதிப்பீட்டின்படி 66–70 லட்சம் (மொத்த மக்கள்தொகையில் 8.0–8.5%). 2019 முதல் மட்டும் 14 லட்சத்திற்கும் அதிகமாக அதிகரித்துள்ளது. ஹாம்பர்க், பிரேமன் போன்ற நகர – மாநிலங்களில் இது 12.5–13.2% அளவுக்கு உயர்ந்துள்ளது. முஸ்லிம் மக்கள்தொகை அமைப்பு மாறியுள்ளது: துருக்கிய பின்னணி 39.4% (2008ல் 64.4% ஆக இருந்தது), அரபு மொழி பேசும் நாடுகளிலிருந்து 29.4%, தென்கிழக்கு ஐரோப்பா மற்றும் மத்திய கிழக்கு பகுதிகளிலிருந்து மீதமுள்ளோர். கிழக்கு மாநிலங்களில் விகிதம் 1–2% மட்டுமே; மேற்கு மற்றும் பெர்லினில் அதிகம். சிரியா, ஈராக் உள்ளிட்ட நெருக்கடிப் பகுதிகளிலிருந்து வந்த அலை இதற்கு முக்கியக் காரணம்.
பிரான்ஸில் நிலைமை இன்னும் குறிப்பிடத்தக்கது. IFOP ஆய்வின்படி, வயது வந்த மக்கள்தொகையில் முஸ்லிம்கள் 1985ல், 0.5% ஆக இருந்தனர்; 2000ல் சுமார் 2%; 2009ல் 4%; 2016ல் 5.5%; 2025ல் 7% ஆக உயர்ந்துள்ளனர். இது கத்தோலிக்கத்திற்கு (43%) அடுத்த இரண்டாவது மதம். மொத்த மக்கள்தொகை சுமார் 68 மில்லியன் என்ற அடிப்படையில், 55–65 லட்சம் முஸ்லிம்கள் என்று மதிப்பிடப்படுகிறது. Île-de-France போன்ற பகுதிகளில், இது 14–16% அளவுக்கு குவிந்துள்ளது.
இளைஞர்களிடையே (18–30) இந்த விகிதம் இன்னும் அதிகம். “ரீ−-இஸ்லாமைசேஷன்” செயல்முறை தெளிவாகத் தெரிகிறது: 80% முஸ்லிம்கள் தங்களை “மத நம்பிக்கையுள்ளவர்கள்” என்று அறிவிக்கின்றனர் (மற்ற மதங்களில் 48%); இளைஞர்களில் 87%. தினசரி பிரார்த்தனை 1989ல் 41% ஆக இருந்தது; 2025ல் 62% (இளைஞர்களில் 67%). வாராந்திர மசூதி வருகை 16%லிருந்து 35% ஆக உயர்ந்துள்ளது. ரமலான் நோன்பு 73% (இளைஞர்களில் 83%). 65% பேர் மதமே அறிவியலைவிட சரியானது என்று நம்புகிறார்கள்.
இந்த மக்கள்தொகை வளர்ச்சியுடன் “இணை சமூகங்கள்” உருவாகியுள்ளன. பாரிஸ் சுற்றுவட்டார “போ-கோ ஜோன்கள்” அல்லது முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்ட குடியிருப்புகளில் போலீசார் எளிதில் நுழையத் தயங்குகிறார்கள். IFOP ஆய்வு (2025) கூறுவது: 46% பிரெஞ்சு முஸ்லிம்கள் இஸ்லாமிய சட்டம் (ஷரியா) பிரான்ஸில் பின்பற்றப்பட வேண்டும் என்று கருதுகின்றனர் (15% முழுமையாக, 31% பகுதியளவு). இளைஞர்களிடையே (15–24) இது 57–59% அளவுக்கு உயர்கிறது. 44% முஸ்லிம்கள் இஸ்லாமிய விதிகள் பிரெஞ்சு சட்டங்களை விட முக்கியம் என்று கூறுகிறார்கள்; 1995ல் இது 28% மட்டுமே. 38% பேர் இஸ்லாமிஸ்ட் நிலைப்பாடுகளை ஆதரிக்கின்றனர் (1998ல் 19%). ஒருங்கிணைப்பு என்ற கருத்து நடைமுறையில் தோல்வியடைந்துள்ளது.
கலவரங்களின் தன்மை இதை உறுதிப்படுத்துகிறது. அக்டோபரில் பள்ளிகள் மீது தாக்குதல்கள், தீ வைப்புகள், போலீஸ் மீது தாக்குதல்கள் நடந்தன. அமெரிக்க அதிபர் டொனால்ட் டிரம்ப் தெளிவாகக் கூறினார்: “பிரான்ஸில் நடப்பது கட்டுப்பாட்டை மீறிய வெகுஜன புலம்பெயர்வு தவிர வேறொன்றுமில்லை. இது பள்ளிகள் பற்றியது அல்ல — இது ஒரு காலத்தில் சிறந்திருந்த நாட்டை இஸ்லாம் கைப்பற்ற முயல்வது பற்றியது.” ஆயிரக்கணக்கான கைதுகள், மாணவர்கள் காயங்கள் மற்றும் பள்ளி சேதங்கள் “கல்வி” என்ற விளக்கத்தை பலவீனப்படுத்துகின்றன.
ஜெர்மனியிலும் பெர்லின், ஹாம்பர்க், ரூர் பகுதிகளில் போலீஸ் மற்றும் தீயணைப்புப் பணியாளர்கள் மீது தாக்குதல்கள் பதிவாகியுள்ளன. முஸ்லிம் பின்னணியுள்ள இளைஞர்கள், ஜெர்மன் குடிமை விதிமுறைகளுக்கு வெளியே சமூக மயமாக்கப்பட்டவர்கள் இந்த வன்முறையில் குறிப்பிடத்தக்க பங்கு வகிப்பதாக அதிகாரிகள் சுட்டிக்காட்டியுள்ளனர்.
“5 நிலை இஸ்லாமிய மயமாக்கல் மாதிரி” இங்கே பொருந்துகிறது –
(1) புலம்பெயர்வு மற்றும் குடியேற்றம், (2) மக்கள்தொகை வளர்ச்சி மற்றும் தாவா, (3) ஒருங்கிணைப்பு கோரிக்கைகள், (4) அரசியல் ஊடுருவல், (5) ஆதிக்கம்.
ஐரோப்பா இந்த மாதிரியின் இறுதிக் கட்டத்தை நெருங்கிவிட்டதாக பல ஆய்வாளர்கள் கூறுகிறார்கள். இளைஞர்களிடையே மதக் கடுமை அதிகரிப்பது, ஷரியா கோரிக்கைகள், மற்றும் சமூக விதிமுறைகளை நிராகரிப்பது ஆகியவை இதை உறுதிப்படுத்துகின்றன.
2026 இலையுதிர் காலத்தின் கலவரங்கள் தற்செயலானவை அல்ல. 15 ஆண்டு வெகுஜன முஸ்லிம் புலம்பெயர்வு, தோல்வியடைந்த ஒருங்கிணைப்பு, இணை சமூகங்கள், இளைஞர்களிடையே அதிகரித்து வரும் மதக் கடுமை மற்றும் இடதுசாரிகளுடன் தீவிர குழுக்களின் கூட்டணி — இவை அனைத்தும் சேர்ந்து இந்த வெடிப்பை உருவாக்கின. இதை “கல்வி நெருக்கடி” என்று மட்டும் மறைப்பது, ஐரோப்பா எதிர்கொள்ளும் உண்மையான அச்சுறுத்தலைப் புறக்கணிப்பதாகும். மக்கள்தொகை, கலாச்சாரம் மற்றும் பாதுகாப்பு விஷயங்களில் திறந்த விவாதம் இல்லையென்றால், இதே போன்ற வெடிப்புகள் தொடரும். எதிர்கால தலைமுறைகளுக்கு இதைப் புறக்கணிப்பது ஆபத்தானது. உண்மைகளை எதிர்கொள்ளாமல் விளக்கங்கள் மட்டும் மாறினால், ஐரோப்பாவின் சமூக ஒற்றுமை மேலும் சிதறும்.
கட்டுரையாளர்: இரா. கணேஷ் குமார்