டாக்டர் சியாம பிரசாத் முகர்ஜி

இன்றைக்கு மேற்குவங்க மாநிலம், பாரதத்துடன் இணைந்திருக்கிறது என்றால், அதற்கு முதன்மையானவராக முன்னின்றவர் டாக்டர் சியாம பிரசாத் முகர்ஜி. 1901 ஜூலை 6- ந்தேதி அவரது பிறந்த தினம். ஜூன் மாதம் 23 –ந் தேதி மர்மமான முறையில் காஷ்மீரின், ஸ்ரீநகரில் மரணமடைந்தார். பாரதிய ஜனசங்க காலத்திலும், பின்னர் பாரதிய ஜனதா கட்சியாக மலர்ந்த பின்னரும், அரசியல் ஷரத்து 370 ரத்து செய்யப்படும் வரை, ஜூன் 23 முதல் ஜூலை 6-ந் தேதி இரண்டு வார காலத்திற்கு, நாடு முழுவதும் காஷ்மீர் பாதுகாப்பு தினமாகவும், அரசியல் ஷரத்து 370-ஐ ரத்து செய்ய வேண்டும் என ஆர்பாட்டம் நடத்தப்பட்டு வந்தது. ஹிந்து மகா சபாவின் அகில பாரத தலைவராக இருந்தவர். பாரத நாட்டின் முதல் அமைச்சரவையில் தொழில்துறை அமைச்சராக பதவி வகித்தவர். 1950 ஏப்ரல் மாதம் 9-ந் தேதி தனது அமைச்சர் பதவியை ராஜினாமா செய்தவர், ஏன் ராஜினாமா செய்தேன் என்பதைப் பற்றி நாடாளுமன்றத்தில் அவர் ஆற்றிய உரை சிறப்பு வாய்ந்த ஒன்றாகும். அந்த உரை வாசகர்களின் பார்வைக்காக.
தலைவர் அவர்களே,
மத்திய அமைச்சரவையில் இருந்து நான் ஏன் விலகினேன் என்பதை இந்த மாமன்றத்திற்கு விளக்குவதற்காகவே, நான் இன்று உங்கள் முன் நிற்கிறேன். ஒரு அரசாங்கத்தில் இருந்து விலகுவது என்பது யாருக்கும் எளிதான காரியம் அல்ல; குறிப்பாக, சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் தேசிய அரசாங்கத்தில், மதிப்பிற்குரிய நமது பாரதப் பிரதமர் மற்றும் துணை பிரதமர் ஆகியோரின் தலைமையில் பணியாற்றிய வாய்ப்பை இழப்பது சாதாரணமானதல்ல. கடந்த இரண்டரை ஆண்டுகளாக எத்தனையோ சவால்களுக்கு இடையே இந்த அரசாங்கத்தில் நான் பணியாற்றினேன். ஆனால், ஒரு கட்டத்தில் என் மனசாட்சிக்கும், நாட்டின் கொள்கைக்கும் இடையே முரண்பாடு ஏற்பட்டபோது, பதவியை விட கொள்கையே முக்கியம் என்று நான் கருதினேன். இந்தியப் பிரதமருக்கும், பாகிஸ்தான் பிரதமருக்கும் இடையே கடந்த ஏப்ரல் 8ஆம் தேதி டெல்லியில் கையெழுத்தான ஒப்பந்தமே (நேரு- − லியாகத் ஒப்பந்தம்) நான் இந்த அமைச்சரவையை விட்டு வெளியேறுவதற்கு முதன்மையான காரணம் ஆகும்.
இந்த ஒப்பந்தம் நம் நாட்டு மக்களின், குறிப்பாக கிழக்கு வங்காளத்தில் வாழும் லட்சக்கணக்கான சிறுபான்மையினரின் (ஹிந்துக்களின்) வாழ்க்கை பிரச்சனைக்கு ஒருபோதும் தீர்வாகாது என்று நான் ஆழமாக நம்புகிறேன். இந்த ஒப்பந்தத்தின் மூலம் நாம் ஒரு தற்காலிக அமைதியை வேண்டுமானால் விலைக்கு வாங்கலாம்; ஆனால், அங்கிருக்கும் நமது சகோதர – சகோதரிகளின் எதிர்காலத்தை நாம் முற்றிலுமாகப் பலியிடுகிறோம். தலைவர் அவர்களே, கடந்த கால வரலாற்றை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. இந்தியா பிரிக்கப்பட்ட காலத்திலிருந்தே பாகிஸ்தான் அரசு சிறுபான்மையினரை எவ்வாறு நடத்துகிறது என்பதை நாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். 1948-ல் கல்கத்தா ஒப்பந்தம் போடப்பட்டது; டெல்லி ஒப்பந்தம் போடப்பட்டது. அந்த ஒப்பந்தங்களின் மை காய்வதற்குள் பாகிஸ்தான் அவற்றை மீறியது. கிழக்கு வங்காளத்தில் திட்டமிட்ட வன்முறைகளும், கொள்ளைகளும், பெண்களின் மீதான பாலியல் கொடூரங்களும், கட்டாய மதமாற்றங்களும் தொடர்ந்து அரங்கேறின.
ஒவ்வொரு முறையும் பாகிஸ்தான் தனது வாக்குறுதிகளை மீறும் போதும், நமது இந்திய அரசு மிகவும் பலவீனமான, மென்மையான போக்கையே கடைப்பிடித்து வந்துள்ளது. “சமாதானக் கொள்கை” (Policy of Appeasement) என்ற பெயரில் நாம் செய்யும் சமரசங்கள், பாகிஸ்தானின் ஆக்கிரமிப்பு மற்றும் அடக்குமுறைப் போக்கை மேலும் தூண்டுகிறதே தவிர, அவர்களைத் திருத்தவில்லை. இப்போது போடப்பட்டுள்ள புதிய ஒப்பந்தம், இரு நாடுகளிலும் உள்ள சிறுபான்மையினருக்கு சம உரிமைகளையும், பாதுகாப்பையும் உத்தரவாதம் செய்கிறது என்று கூறப்படுகிறது. ஆனால், பாகிஸ்தான் தன்னை ஒரு “இஸ்லாமிய அரசு” (Theocratic State) என்று அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவித்துக் கொண்ட ஒரு நாடு. குரானின் சட்டப்படியும், இஸ்லாமிய கோட்பாட்டின் படியும் மட்டுமே இயங்கும் ஒரு நாட்டில், முஸ்லிம் அல்லாத சிறுபான்மையினருக்கு குறிப்பாக ஹிந்துக்களுக்கு எப்படி சம உரிமை கிடைக்க முடியும்? ஒரு கோட்பாட்டு ரீதியான இஸ்லாமிய அரசில், சிறுபான்மையினருக்கு சம உரிமை என்பது வெறும் காகித அளவிலான வாக்குறுதியாகவே இருக்கும். அதை நடைமுறையில் ஒருபோதும் சாத்தியப்படுத்த முடியாது என்பதை பாகிஸ்தானின் கடந்த கால மற்றும் நிகழ்கால செயல்கள் நமக்கு தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.
கிழக்கு வங்காளத்தில் இருந்து நாள்தோறும் பல்லாயிரக்கணக்கான ஹிந்துக்கள் தங்கள் வீடுகளையும், நிலங்களையும், வாழ்வாதாரங்களையும் இழந்து, வெறும் கையோடு அகதிகளாக மேற்கு வங்காளத்திற்குள் வந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களின் சொத்துக்கள் அங்கே பறிமுதல் செய்யப்படுகின்றன. இந்த ஒப்பந்தம், அந்த அகதிகள் மீண்டும் தங்களின் சொந்த ஊர்களுக்குத் திரும்பிச் செல்லலாம் என்று கூறுகிறது. நான் கேட்கிறேன், எந்த ஒரு அச்சமற்ற சூழ்நிலை அங்கே நிலவுகிறது என்று அவர்கள் திரும்புவார்கள்? தங்களைக் கொன்றழித்த, தங்கள் பெண்களைக் கவர்ந்து சென்ற அதே அண்டை வீட்டாருடன் அவர்கள் எப்படி மீண்டும் அச்சமின்றி வாழ முடியும்? அவர்களை திருப்பி அனுப்புவது என்பது, அவர்களை மீண்டும் ஒரு படுகொலைக்கு நேராக தள்ளிவிடுவதற்குச் சமம்.
15 ஆகஸ்ட் 1947 அன்று இந்தியா பிரிக்கப்பட்டபோது, நமது தலைவர்கள் தேசப் பிரிவினையை ஏற்றுக்கொண்டனர். அப்போது கிழக்கு வங்காளத்திலும், மேற்கு பஞ்சாபிலும் வாழும் சிறுபான்மையினருக்கு நாம் ஒரு புனிதமான வாக்குறுதியை அளித்தோம். “நீங்கள் எங்கு வாழ்ந்தாலும் உங்களின் பாதுகாப்பு, சொத்து மற்றும் கண்ணியத்திற்கு இந்திய அரசு என்றும் பொறுப்பேற்கும்; ஆபத்து என்றால் இந்தியாவின் கதவுகள் உங்களுக்குத் திறந்திருக்கும்” என்று நாம் கூறினோம். ஆனால் இன்று, இந்த நேரு-லியாகத் ஒப்பந்தத்தின் மூலம், நாம் அவர்களுக்கு கொடுத்த வாக்குறுதியைக் காற்றில் பறக்கவிட்டுவிட்டோம். அவர்களைப் பாகிஸ்தானின் கருணைக்கே விட்டுவிட்டு நாம் கைகளைக் கழுவிக் கொள்ளப் பார்க்கிறோம். இதை என் மனசாட்சி ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொள்ளாது. இந்த ஒப்பந்தத்திற்கு மாற்று இல்லை என்று சிலர் கூறலாம். ஆனால் மாற்று வழிகள் இருக்கின்றன.
நிலப்பகிர்வு கோரிக்கை
பாகிஸ்தான் அரசு தன் நாட்டில் வாழும் ஹிந்து சிறுபான்மையினருக்கு பாதுகாப்பு வழங்க தவறினால், அங்கிருந்து வெளியேறும் லட்சக்கணக்கான அகதிகளுக்கு மறுவாழ்வு அளிக்கத் தேவையான நிலப்பகுதியை (Territory) பாகிஸ்தானிடமிருந்து, இந்தியா கட்டாயமாக கோர வேண்டும்.
பொருளாதார மற்றும் அரசியல் ரீதியான அழுத்தங்கள்
பாகிஸ்தான் தொடர்ந்து மனித உரிமைகளை மீறும்போது, நாம் வெறும் அமைதிப் பேச்சுகளை விடுத்து, அதன் மீது கடுமையான பொருளாதாரத் தடைகளை விதிக்க வேண்டும்.
லட்சக்கணக்கான அகதிகளின் கண்ணீரும், கிழக்கு வங்காளத்தில் உள்ள நமது சகோதரிகளின் அவலக்குரலும் என் காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்கின்றன. அமைச்சரவையில் நீடிப்பதன் மூலம், அந்த மக்களின் துயரங்களுக்கு நானும் ஒரு கூட்டாளி ஆக விரும்பவில்லை. அதனால்தான், என் பதவியை துறந்து, ஒரு சாதாரண நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக அந்த ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரலாக இந்த அவையில் நிற்கிறேன். என் மீது நம்பிக்கை வைத்து, இதுவரை எனக்கு ஆதரவளித்த இந்த அவையின் உறுப்பினர்களுக்கும், நாட்டு மக்களுக்கும் என் நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.
டாக்டர் சியாமபிரசாத் முகர்ஜி (Bharatiya Jana Sangh கட்சியின் நிறுவனர்) முஸ்லிம்கள் மற்றும் பாரதத்தில் வாழும் சிறுபான்மையினர் குறித்துக் கொண்டிருந்த சிந்தனைகள், பாரத அரசியல் வரலாற்றில் மிகவும் விவாதிக்கப்படும் ஒரு முக்கியப் பகுதியாகும். அவரது பார்வையை வெறும் முஸ்லிம் எதிர்ப்பு என பார்க்கக்கூடாது. அவை தேசியவாதம், சமஉரிமை மற்றும் பிரிவினைவாத எதிர்ப்பு ஆகிய கொள்கைகளின் அடிப்படையிலானது. முகர்ஜி மதத்தின் அடிப்படையில் நாடு பிரிக்கப்படுவதை (இருநாட்டுக் கொள்கையை) கடுமையாக எதிர்த்தார். பாரதம் ஒரே நாடாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருந்தார். முஸ்லிம் லீக் கட்சியின் தனிநாடு கோரிக்கையை அவர் தீவிரமாக எதிர்த்தார், ஏனெனில் அது நாட்டின் ஒற்றுமையை சீர்குலைக்கும் என்று நம்பினார்.
அனைவருக்கும் சமஉரிமை, யாருக்கும் தனிச்சலுகை இல்லை என்பதுதான். முஸ்லிம்கள் உட்பட அனைத்து சிறுபான்மையினருக்கும் மத சுதந்திரம் மற்றும் சமஉரிமை இருக்க வேண்டும் என்று அவர் ஆதரித்தார். ஆனால், மதத்தின் அடிப்படையில் தனி இடஒதுக்கீடோ அல்லது சிறப்பு சலுகைகளோ வழங்குவது, பெரும்பான்மை மற்றும் சிறுபான்மையினரிடையே நிரந்தர பிரிவினையை உண்டாக்கும் என்று வாதிட்டார்.

கட்டுரையாளர்:  ஈரோடு சரவணன்