பெண் தெய்வங்கள் வெறும் கடவுள்களாக அல்லாமல், பாதுகாப்பு, அரவணைப்பு மற்றும் நம்பிக்கையின் உருவகங்களாக மக்களின் மனங்களில் நிலைபெற்றன. தமிழகத்தில் இந்த உறவு இன்னும் ஆழமானது. இங்கு “அம்மன்” என்பது வெறும் தெய்வம் அல்ல; தாய், காவலர், நீதிபதி, மருத்துவர், போர்வீரர், சமூகத்தின் பாதுகாவலர் என பல முகங்களைக் கொண்ட பண்பாட்டு அடையாளம்.
தமிழகத்தில் பெண் தெய்வ வழிபாட்டின் வேர்கள் சங்க காலத்திற்கும், அதற்கு முந்தைய காலத்திற்கும் செல்கின்றன. இயற்கையை உயிருள்ள சக்தியாகக் கண்ட தமிழர், மழை, வளம், விளைச்சல், பிறப்பு, மரணம், போர், வறட்சி போன்ற ஒவ்வொரு நிகழ்விற்கும் பின்னால், ஒரு தெய்வீக ஆற்றல் இருப்பதாக நம்பினர். ஆற்றலின் பெண் வடிவமாக சங்க இலக்கியங்களில் கொற்றவை, போர்வீரர்களின் காவல் தெய்வமாகவும், வெற்றியின் அடையாளமாகவும் போற்றப்பட்டார்.
விவசாயக் குடியிருப்புகள் உருவாகியபோது, மக்களின் தேவைகளும் மாறின. மழை, விளைச்சல், நோயிலிருந்து பாதுகாப்பு, குழந்தைகள் நலம், கிராமத்தின் பாதுகாப்பு போன்றவை முக்கியமானதாகின. ஒவ்வொரு கிராமமும் தங்களுக்கென ஒரு தெய்வத்தை உருவாக்கிக் கொண்டது. மாரியம்மன், பேச்சியம்மன், எல்லையம்மன், அங்காள பரமேஸ்வரி போன்ற கிராமத் தெய்வங்கள் உருவாயின.
குலதெய்வம் – ஒரு குடும்பம் அல்லது குலத்தின் தலைமுறைத் தலைமுறையாக வழிபட்டு வரும் காவல் தெய்வம். திருமணம் முதல் முடி எடுப்பு, காதணி விழா போன்ற முக்கிய நிகழ்வுகள் குலதெய்வ தரிசனத்துடன் இணைந்திருக்கும்.
ஊர் தெய்வம் – ஒரு கிராமத்தின் அல்லது சமூகத்தின் பாதுகாவலர். ஊரின் எல்லைகள், மக்களின் நலன், விளைநிலங்கள், கால்நடைகள் ஆகியவற்றைக் காக்கும் சக்தியாகக் கருதப்படுகிறார்.
இஷ்ட தெய்வம் – ஒருவரின் தனிப்பட்ட பக்தி மற்றும் ஆன்மிக ஈர்ப்பின் மையமாக இருக்கும் தெய்வம்.
சுருக்கமாகச் சொன்னால், “குலதெய்வம் நம் வேர்களைக் காக்கிறது”; “ஊர் தெய்வம் நம் சமூகத்தைக் காக்கிறது”; “இஷ்ட தெய்வம் நம் மனதை வழிநடத்துகிறது”.
தமிழர் மரபில் ஒவ்வொரு அம்மனும், வாழ்க்கையின் ஒரு குறிப்பிட்ட பரிமாணத்தைப் பாதுகாக்கும் காவல் தெய்வமாகக் கருதப்படுகிறார்.
மாரியம்மன் – அம்மை நோய்கள், வெப்பம் சார்ந்த நோய்கள் மற்றும் தொற்றுநோய்களில் இருந்து மக்களைக் காக்கும் கிராம தேவதையாக வழிபடப்படுகிறார்.
பேச்சியம்மன் – தாய்மார்களின் ஆரோக்கியம், பிரசவம் மற்றும் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பிற்குரிய தெய்வமாக நம்பப்படுகிறார்.
நாகத்தம்மன் – நிலத்தடி வளம், பயிர் செழிப்பு மற்றும் விவசாயத்தின் செழுமையைக் காக்கிறார்.
செல்லியம்மன் / கங்கையம்மன் – ஊரின் நீர் ஆதாரங்கள், மழை மற்றும் வறட்சியில் இருந்து காக்கும் தெய்வமாகத் திகழ்கிறார்.
அங்காள பரமேஸ்வரி – துயரங்கள், மரண பயம், பஞ்சங்கள் மற்றும் துரதிர்ஷ்டங்களை நீக்கி அருள்பாலிக்கிறார்.
பச்சையம்மன் – குடும்ப ஒற்றுமை, மக்களின் நல்வாழ்வு மற்றும் சுபிட்சத்தைக் குறிக்கிறார்.
இசக்கியம்மன் – தீய சக்திகள், பேய் மற்றும் கண்ணுக்குத் தெரியாத அச்சுறுத்தல்களில் இருந்து குழந்தைகளையும் குடும்பங்களையும் காக்கிறார்.
எல்லையம்மன் / பிடாரியம்மன் – ஊரின் எல்லைகளைத் தாண்டி வரும் தீய ஆற்றல்களில் இருந்து கிராமத்தைக் காக்கும் காவல் தெய்வம்.
திரௌபதி அம்மன் – தர்மத்தைக் காத்தல், துணிச்சல் மற்றும் எதிரிகளை வெல்லும் தைரியத்தை அளிப்பவர்.
கொற்றவை – சங்க இலக்கியங்கள் போற்றும் போர், வீரம், மற்றும் வெற்றிக்கான முதன்மையான பெண் தெய்வம்.
நோயிலிருந்து உடலைக் காக்கவும், அநீதியிலிருந்து சமூகத்தைக் காக்கவும், எல்லைகளிலிருந்து ஊரைக் காக்கவும், அச்சத்திலிருந்து மனதைக் காக்கவும் இத்தெய்வங்கள் மக்களின் நம்பிக்கையில் வாழ்ந்து வருகின்றன.
பெரும்பாலான அம்மன் சிலைகளின் முகத்தில் ஒரே நேரத்தில் கருணையும், கடுமையும் கலந்த வெளிப்பாட்டைக் காணலாம். பக்தர்களுக்கு தாயாக அருள் வழங்கும் புன்னகை ஒரு புறம் இருந்தாலும், தீமைக்கும் அநீதிக்கும் எதிராக நிற்கும் உறுதியும், அதே முகத்தில் பிரதிபலிக்கிறது. அம்மன்களின் உடல் மொழியும் அதையே உணர்த்துகிறது. “அபய ஹஸ்தம்” எனப்படும் உயர்த்தப்பட்ட கை, “அஞ்சாதே, நான் இருக்கிறேன்” என்ற பாதுகாப்பின் செய்தியை வழங்குகிறது. “வரத ஹஸ்தம்” எனப்படும் கீழ்நோக்கிய கை, அருளும் வரங்களும் வழங்கும் தாய்மையின் அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது.
கையில் ஏந்தியிருக்கும் ஆயுதங்கள் அழிவின் குறியீடாக அல்ல; பாதுகாப்பின் குறியீடாகப் பார்க்கப்படுகின்றன. திரிசூலம் – தீய சக்திகளை அகற்றுவதையும், வாள் நீதியை நிலைநாட்டுவதையும், வேல் – அறியாமையை வெல்வதையும், பாசம் மற்றும் அங்குசம் – மனதை ஒழுங்குபடுத்துவதையும் குறிக்கின்றன. மக்கள் நம்பிக்கையில், இவ்வாயுதங்கள் பக்தர்களுக்கு எதிராக அல்ல; அவர்களை அச்சுறுத்தும் சக்திகளுக்கு எதிராகவே பயன்படுத்தப்படுகின்றன.
பல அம்மன்களுடன் விலங்குகளும் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன. துர்க்கையின் சிங்கம், வீரத்தையும் அச்சமின்மையையும் குறிக்கிறது. காளியுடன் காணப்படும் புலி, சிங்கம் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட ஆற்றலைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. நாகத்தம்மனுடன் இணைக்கப்படும் பாம்பு இயற்கை, வளம் மற்றும் மறுபிறப்பின் அடையாளமாக விளங்குகிறது.
அதனால்தான் அம்மன் உருவங்களில் காணப்படும் ஆக்ரோஷம் பயமுறுத்துவதற்காக அல்ல; பாதுகாப்பை உறுதிப்படுத்துவதற்காக. அதேபோல் அவற்றின் கருணை பலவீனத்தின் அடையாளம் அல்ல; தாய்மையின் வலிமையின் வெளிப்பாடு. தமிழர் மரபில், அம்மன் என்பது அன்பும் ஆற்றலும், அருளும் அதிகாரமும், கருணையும் வீரமும் ஒன்றாக இணைந்த முழுமையான சக்தியின் வடிவமாகக் கருதப்படுகிறார்.
கிராமப்புறங்களில் அம்மன் என்பது கோயிலில் மட்டுமே இருக்கும் தெய்வம் அல்ல. குடும்ப உறுப்பினர், பாதுகாவலர், தாயின் உருவம் என்ற உணர்வோடு மக்கள் அவரை அணுகுகின்றனர். மகிழ்ச்சியோ துயரமோ, முதல் நினைவு அம்மனாகவே இருக்கும்.
நகர்ப்புற வாழ்க்கை மாறியிருந்தாலும் இந்த பிணைப்பு முற்றிலும் மறையவில்லை. ஆண்டுதோறும் குலதெய்வக் கோயிலுக்குச் செல்வதும், ஊர் திருவிழாக்களில் பங்கேற்பதும் பல குடும்பங்களுக்கு இன்னமும் ஒரு பண்பாட்டு கடமையாகவும் உணர்வுப்பூர்வமான அனுபவமாகவும் உள்ளது. ஜாதி, தொழில், பொருளாதார நிலை போன்ற வேறுபாடுகளைத் தாண்டி, அம்மன் வழிபாடு பல சமூகங்களை இணைக்கும் பண்பாட்டு நூலிழையாகத் தொடர்கிறது.
தமிழகத்தின் பெண் தெய்வ வழிபாடு என்பது வெறும் மத நம்பிக்கையின் வரலாறு அல்ல. அது இயற்கை வழிபாடு, தாய்மை, சமூக பாதுகாப்பு, கிராம வாழ்க்கை, நீதி, நம்பிக்கை மற்றும் பண்பாட்டு அடையாளம் ஆகியவற்றின் ஆயிரம் ஆண்டுப் பயணம். அதனால்தான் தமிழரின் மனதில் அம்மன் என்பது வெறும் கடவுள் அல்ல. கஷ்ட நேரத்தில் துணை நிற்கும் தாய், அச்சத்தில் நம்பிக்கை தரும் காவலர், தலைமுறைகளை இணைக்கும் பண்பாட்டு நினைவகம்.
கட்டுரையாளர்: எழுத்தாளர்
மருத்துவர் சுபா